|

|
Isetende a Godot (Parte 1) Isetende a Godot (Parte 2)
Biografia – Samuel Beckett est nŕschidu in Dublinu in su 1906. Beckett fiat unu
pitzocu solitariu, e meledende a subra de sa pitzinnia sua, cumentat “non tenzo
talentu perunu pro sa felitzidade.” A pustis de una carriera in Trinity
College, moet a Parizi ue abojat a James Joyce. Diventant compares. In Dublinu,
a pustis de un’iscritu a subra de Proust, Beckett concludet chi “s’abitůdine
est su cŕncaru de su tempus.” Gasi in su 1931, dassat Trinity College e faghet
vida nomŕdiga in Europa, bivende precariamente.
In su 1937 si firmat in Montparnasse, Parizi. Sa
novella sua cňmica, Murphy, est imprentada in su 1938. In sa segunda gherra
mundiale si ponet cun sa Resistentzia Frantzesa a cumbater sos tedescos.
In su 1947 torrat a Parizi in ue iscriet una
trilozia de novellas: Molloy, Malone est
mortu, e Isetende a Godot. “Si
aia connotu chie Godot fiat,” nachi Beckett, “lu dia aer naradu in su contu”.
Coberta de su libru
In sa prima ňpera teatrale sua, Eleuteria, si atzerat sa chirca sua pro
sa libertade, ma su triunfu beru est bčnnidu in su 1953 cando Isetende a Godot est interpretadu in su
Théâtre de Babylone. Custu contadu in ue “nudda cŕpitat” connoschet sutzessu
instantaneu, e est criticadu favorevolmente dae iscritores diversos chei William
Tennessee, Thornton Wilder e Jean Anouilh chi cumentant: “Dae oe at a esser
prus fŕtzile a iscrier liberamente pro su teatru.”
In su 1957, Endgame
est amustradu (in frantzesu) in Londra.
Finas si s’inglesu fiat sa limba materna de Beckett, preferiat iscrier in
frantzesu. Paret chi isse cheriat sa disiplina e povertade de espressione chi
una limba imparada a mannu ebia li podiat dare.
Su traballu teatrale de Beckett non sighit andalas
traditzionales. Si cuntzentrat in su chi
capitat, personalidade e solutzione finale. Sa limba est inůtile ca criat
un’universu de janas abitadu dae criaduras chi gherrant vanamente a esprěmer su
chi non si podet. Sos pessonazos suos bivent in unu vacu orrorosu populadu dae
ěncubos, sunt asuzetados dae unu sensu de confusione e dolu, e proant
grotescamente una itesisiat forma de comunicatzione, ma illisinende infines in
su mare de pessamentos, inutilmente e infinidamente.
Beckett est su primu assurdista a esser connotu a
livellu internatzionale. Sas ňperas suas las ant bortadas in prus de
binti limbas. In su 1969 at běnchidu
su premiu Nobel pro sa literadura. At
iscritu finas a sa morte sua in su 1989, puru si sa parŕulas pariant pro isse
“una mantza innetzessaria de silentziu e de sudda.”
(c) 2003 Libros
|