Contos, poesias, ritzetas, e ateru

Animales

 

PIGA A DOMO

Pitzinnia 
Vocabulariu 
Fumigheddos 
Mannos 

 

Sa grefaSiò! Siò!

 

Peilongu est abistu

Peilongu su mascatzu tocheddat una note a sa janna de sa corona de su compareddu. Peicurtzu s’iscampiat a bider chie fiat.

            “Eo so, Peilongu,” narat su mascatzu. “Apo inoghe una epìstola importante de nche zugher a tia Ojita chi istat in Montiju Bentuladu.”

            “Oh làstima, mi dolent sos pees,” nachi Peicurtzu. “Non podo andare tota sa caminera a cuddae. Bi la deves zugher tut etotu, Peilo’.”

            “Non podo. A manzanu chito devo moer a domo,” narat Peilongu. “Naralu a Peilestru su grodde a bi la batire. Cussos tretos a furriu de Montiju Bentuladu isse los connoschet bene.”

            A Peilongu lu istranzat pro sa note. Ma a manzanu assia a surpresa! Sa terra tota covercada dae una manta de nie ischintiddosa fiat.

            “Mira como! E comente bi ando a sa cala de su grodde cun custos pees chi mi dolent?” nachi Peicurtzu.

            “Passiessia. Forsis est coladu Peilestru a custos tretos custu manzanu,” comentat Peilongu. “Mi paret de l’aer intesu apeddare dae pagu.”

            “Ma no ischimus a cale ala est pigadu!” narat Peicurtzu.

            “Ti lu naro eo!” impondet Peilongu. “Podo identificare sas tratas in sa nie finas si tue nono!”

            “E comente faghes?” pregontat Peicurtzu curiosu.

            “Mira inoghe,” narat Peilongu additende a una ria de tratas in sa nie. “Isco chi Brincheddu su frùfure est coladu a inoghe – a las bides sas tratas de pees a tres pòddigheddos postas in duas – e mi, s’anade Poddighipalita est colada inoghe issa puru – lu podes bider dae sa forma de sos pees suos a palitas.”

            “Lu bido finas eo,” narat Peicurtzu.” E de chie sunt custas tratas de puzone? Non sunt in duas chei sas de Brincheddu.”

            “Podent esser de Ispicante sa tàcula o de Lùghida sa mèrula!” impondet Peilongu. Sas tratas sunt una fatu s’àtera e non in duas chei sas de su frùfure.”

            “Custa manna paret de cabaddu,” nachi Peicurtzu faghendesi interessadu. “E custa est de baca ca sa trata est segada in mesu.”

            “Eja, e custa crara est de batu,” narat Peilongu, “e inoghe bi nd’ant finas de cane.”

            “De seguru non podes narrer de chie est s’una e de chie s’àtera!” atzennat Peicurtzu.

            “Seguru chi eja. Su batu cuat sas unzas cando caminat, su cane nono – e goi podes bider sa trata de su pee in pare a sa de sas unzas,” narat Peilongu. “E – bellu – inoghe b’at tratas de su grodde ruju!”

            “Sunt chei sas de su cane. Non las podes distingher dae sas de su cane!” pregontat Peicurtzu cumbintu pagu.

            “Eja chi lu podo!” li torrat Peilongu. “Peilestru tenet una coa pililonga e lada, o no? Mira inoghe, sa nie est mundada dae una coa. Custas tratas sunt de grodde, e si las sighis lu as a agatare luego. Daebila a isse s’epìstola pro nche la zugher a tia Ojita. Adiosu!”

            “In bon’ora,” impondet Peicurtzu chi ponet fatu a sas tratas in sa nie. A pustis de un’iscuta, lu agatat e li porrit sa lìtera. Torrat in segus sighende sas trata suas etotu!

 

(c) 2003 Libros